Leśnik z Włoszakowic stawia sprawę jasno: "Mam swoje miejsca, ale ich nie zdradzę"
Nadleśnictwo Włoszakowice to jeden z najbardziej pożądanych kierunków na mapie każdego wielkopolskiego grzybiarza. Karol Marcinkowski, rzecznik prasowy Nadleśnictwa Włoszakowice, nie kryje, że tamtejsze lasy to absolutna czołówka w regionie. Pytany o to, na jakie gatunki można tam liczyć, odpowiada krótko:
"Borowiki przede wszystkim. Borowiki i czarne łebki [podgrzybki brunatne] – to jest taka podstawa u nas."Gdy jednak rozmowa schodzi na konkretne lokalizacje i tzw. "pewniaki", leśnik tajemniczo się uśmiecha:
"Ja wiem, ale nie powiem! Las jest taki, że jedna osoba znajdzie tutaj grzyba, druga znajdzie tam. Każdy ma jakieś swoje ulubione miejsca, swoje ulubione ścieżki."
To właśnie te indywidualne ścieżki i umiejętność "czytania lasu" decydują o tym, czy wrócimy z pełnym koszykiem – zwłaszcza wtedy, gdy aura nie rozpieszcza deszczem.
Gdzie szukać grzybów w suchym tygodniu? Oto mapa ratunkowa dla Wielkopolski
Gdy brakuje deszczu, standardowe, otwarte polany mogą świecić pustkami. W takich okresach grzybiarze powinni zmienić strategię i kierować się w miejsca, które naturalnie zatrzymują wilgoć:
- Zakamarki pełne cienia: Swoje kroki skieruj w wilgotne i ciemne zakamarki lasów, omijając suche, nasłonecznione polany.
- Trójkąt Nowy Tomyśl – Zbąszyń – Miedzichowo: To wyjątkowo atrakcyjny krajobrazowo obszar Wielkopolski, który jest gęsto poprzecinany strumieniami oraz rynnami jeziornymi. Bliskość cieków wodnych sprawia, że tamtejsza ściółka zachowuje wilgoć znacznie dłużej niż w innych rejonach.
- Puszcza Notecka (powiat międzychodzki): Ogromny kompleks leśny z przewagą borów sosnowych i domieszką brzozy. Ze względu na gęstą sieć leśnych duktów i specyficzny mikroklimat warto szukać grzybów w głębszych, zacienionych partiach puszczy. Wygodnymi bazami wypadowymi są tu Mokrz, Miały, Wronki czy Sieraków.
- Okolice Kórnika (powiat poznański): Tutejszy liściasty las z przewagą dębów i brzóz sprzyja powstawaniu zacienionych, wilgotnych nisz, w których można trafić na kurki, podgrzybki oraz koźlaki.
- Lasy w rejonie Sępolna (powiat nowotomyski): Tradycyjne miejsce, w którym udaje się znaleźć spore ilości kozaków, kurek, koźlarzy oraz rydzów, zwłaszcza w wilgotniejszych i bardziej zacienionych strefach.
Śmiertelne pułapki w koszyku. Jak nie popełnić błędu życia?
Nawet najbardziej udana wyprawa może zakończyć się tragedią, jeśli w naszym koszyku wyląduje niebezpieczny sobowtór jadalnego grzyba. Doświadczeni zbieracze przypominają o bezwzględnych zasadach identyfikacji.
Czubajka kania vs. Muchomor sromotnikowy (zielonkawy)
Muchomor sromotnikowy odpowiada za najczęstsze i najbardziej tragiczne w skutkach zatrucia w Polsce. Zawarta w nim amanityna niszczy wątrobę, prowadząc do śmierci. Jak odróżnić go od uwielbianej kani?
- Kapelusz: Kania ma kapelusz w kolorze beżowym, pokryty wyraźnie odstającymi, ciemnymi łuseczkami. Muchomor sromotnikowy ma gładki kapelusz o zielonkawym zabarwieniu z wrośniętymi ciemniejszymi włóknami.
- Pierścień na trzonie: U kani pierścień jest gruby, wełnisty i można go swobodnie przesuwać wzdłuż trzonu. U muchomora pierścień jest strzępiasty i trwale przytwierdzony do trzonu – nie da się go ruszyć.
- Podstawa trzonu: Kania ma podstawę bulwiastą i zgrubiałą, bez żadnej otoczki. Muchomor sromotnikowy wyrasta ze specyficznej pochewki u podstawy trzonu. Ważne: zawsze wyjmuj grzyby w całości – odcinanie ich nożem przy samej ziemi uniemożliwia dostrzeżenie pochewki!
- Zapach: Muchomor sromotnikowy wydziela mdły, słodkawy zapach przypominający sztuczny miód.
Mleczaj rydz vs. Olszówka (Krowiak podwinięty)
Olszówka to grzyb podstępny – zawiera toksyny, które kumulują się w organizmie latami i mogą po długim czasie wywołać śmiertelną reakcję układu odpornościowego z rozpadem krwinek.
- Test pomarańczowego mleczka: Przełam kawałek kapelusza lub przetnij trzon. Prawdziwy rydz natychmiast wydzieli charakterystyczne, pomarańczowe mleczko, a miejsce uszkodzenia z czasem zazielenieje. Olszówka nie wydziela żadnego mleczka, a jej miąższ po uszkodzeniu szybko brunatnieje.
- Inne mleczaje: Jeśli po przełamaniu grzyba pojawi się mleczko o białym kolorze – pod żadnym pozorem go nie zbieraj. To znak, że masz do czynienia z innymi, często gorzkimi lub trującymi gatunkami mleczajów.
Masz pełen koszyk? Oto sprytne triki na przechowywanie leśnych skarbów
Grzyby są produktem wyjątkowo nietrwałym i łatwo ulegają zepsuciu. Aby cieszyć się ich smakiem i aromatem, przetwórz je maksymalnie w ciągu 24 godzin od zebrania.
Przechowywanie na świeżo: Surowe grzyby ułóż na drewnianej desce pod bawełnianą ściereczką lub schowaj do papierowej torebki i umieść w głównej komorze lodówki. Zapomnij o foliowych woreczkach – grzyby szybko się w nich "zaparzą" i zepsują.
- Zasada suchych rąk przed suszeniem: Jeśli planujesz suszyć grzyby, pod żadnym pozorem nie czyść ich przy użyciu wody! Grzyby nasiąkną wilgocią i zamiast wyschnąć, po prostu zgniją. Zabrudzenia z ziemi i igliwia usuwaj wyłącznie na sucho, używając nożyka oraz suchej ściereczki.
- Blanszowanie przed mrożeniem: Zanim włożysz grzyby do zamrażalnika, pogotuj je przez 2-3 minuty w osolonej wodzie, a następnie natychmiast zahartuj w zimnej wodzie. Bez tego procesu (blanszowania) grzyby po rozmrożeniu mogą stać się gorzkie i stracić swoją sprężystą strukturę.
- Sposób na mole i wilgoć w słoiku: Ususzone grzyby przechowuj w szczelnie zamkniętych słoikach w ciemnym miejscu. Aby zabezpieczyć je przed molami spożywczymi, wrzuć do środka liść laurowy. Przed wilgocią z kolei uratuje je wrzucenie do słoika kilku ziaren surowego ryżu.
20
